نگاهی از درون/
دکتر فرهاد محمدی، (نائب رئیس انجمن داروسازان صنعتی ایران): به‌عنوان کسی که در چند حوزه ی مختلف داروسازی کشور از تاسیس داروخانه خصوصی، مدیریت داروخانه دولتی، هیئت علمی دانشکده داروسازی تا صنعت تولید دارو فعالیت نموده مشکلات بنیادین داروسازی در کشور را به چند دسته می‌توان تقسیم کرد:
- دانشگاه‌ها و رشته داروسازی
کوریکولوم داروسازی در کشور ما متاسفانه با جهت‌گیری صرف آموزش دانشجویان به سمت کسب توانمندی ارائه خدمات در فیلد داروخانه‌های شهری و عدم تعداد کافی و محتوای مناسب واحدهای آموزشی متمرکز بر دانش و مهارت‌های مورد نیاز صنعت داروسازی، داروخانه‌های بیمارستانی و سایر فیلدهای کاری داروسازان روبه‌روست که خروجی آن داروسازانی‌است که از دانش و مهارت کافی در همه‌ی حوزه‌های کاری فوق برخوردار نیستند؛ لذا داروسازان در مواجهه با فرصت‌های شغلی در حوزه‌هایی غیر از داروخانه‌های شهری، یا از امکان کار در آن‌ها باز می‌مانند یا با عدم موفقیت در آن‌ها دچار سرخوردگی می‌شوند. بنابراین بنیادی‌ترین اقدام، شروع فرآیند اصلاح کوریکولوم آموزش دکترای عمومی و تخصصی رشته‌های مختلف داروسازی از سوی دبیرخانه آموزش داروسازی و تخصصی با کمک متخصصان رشته‌های مختلف داروسازی، انجمن‌های تخصصی مربوطه و نیز شاغلان با سابقه‌ی داروساز در هر فیلد است.
- سمت‌های کلیدی صنعت تولید دارو
من ضمانت حفظ و ارتقای کیفیت داروهای تولید داخل و حتی وارداتی را، به دلایل ذیل در الزام حضور همراه با اختیارات کافی داروسازان در سمت‌های کلیدی (مانند مسئول فنی، مدیر تولید، مدیر کنترل کیفیت، مدیر تضمین کیفیت و مدیر تحقیق و توسعه) کارخانجات تولیدکننده مواد اولیه، تولیدکننده محصولات نهایی و حتی وارد کننده می‌دانم.
- زیرا داروسازان تنها گروه شاغل در صنعت هستند که در هنگام دانش‌آموختگی قسم خورده‌اند که “حرمت طبابت و مصلحت و منفعت بیماران و رنجوران را برهر چیز برتر بدانند و در برابر فریب مقام و ثروت و هوس، از جاده صلاح و عفاف انحراف نجویند و به کاري که با راه و رسم الهی و انسانیت و آئین پرهیزکاري و شرافت و اصول اخلاقی و پزشکی مباینت دارد، دست نیازند”.
- داروسازان، هم بر جنبه‌های فرمولاسیون و تولید و هم بالینی داروهای تولیدی مسلط هستند.
- داروسازان از نظر حرفه‌ای و قانونی تنها گروه دارای صلاحیت حرفه‌ای (پروانه داروسازی) هستند که پاسخگوی عملکرد همه‌ی واحدهای شرکت داروسازی در برابر سازمان‌های نظارتی از جمله سازمان غذاودارو و حتی دادگاه هستند.
- داروخانه‌ها
بخشی دیگر از سیستم داروسازی کشور ما، داروخانه‌ها هستند که آخرین حلقه در تماس مستقیم با بیماران بوده و به‌عبارتی ویترین داروسازی کشورند. در این بخش (حداقل در 20 سال گذشته که نگارنده از آن زمان تا کنون پیگیر وضعیت سیستم دارویی کشور بوده) دغدغه‌ی اول، دوم و سوم همیشگی نمایندگان موسسان داروخانه‌ها یعنی انجمن داروسازان ایران، پول بوده است و پول!
تمامی سطور مصاحبه‌ها، مقالات و گفتار مسئولان محترم انجمن مذکور در این سال‌ها پر است از مطالبی در خصوص تاخیر در پرداخت مطالبات داروخانه‌ها از بیمه‌ها، حاشیه کم سود دارو برای داروخانه‌ها، مالیات داروخانه‌ها و… حالیاکه اشاره‌ای حتی در حد سر سوزن هم به جایگاه داروسازان در تیم درمان، شان داروسازان در جامعه و میزان اختیارات در مراحل درمان بیماران نمی‌شود و همین مسئله باعث شده به‌رغم تلاش چشمگیر داروسازان، و همکاران سایر رشته‌ها در کادر درمان و رسانه‌ها، موسس و مسئول فنی به عنوان اشخاصی که فقط دغدغه پول دارند و به اصطلاح داروفروش هستند شناخته شوند!
- انجمن‌های تخصصی داروسازی
کم کاری انجمن ها و سندیکاهای مختلف هر حوزه در داروسازی از جمله انجمن‌ها، انجمن صنعت پخش، انجمن داروسازان صنعتی ایران، انجمن متخصصین علوم دارویی، سندیکای صاحبان صنایع داروهای انسانی ایران و … در طول سالیان گذشته باید با بیش از پیش فعال شدن هر کدام به‌طور اختصاصی در حیطه‌ی وظایف تعریف شده‌ی خود جبران شود و فعالیت‌های موثری را با گفت‌وگو با رسانه‌ها و رایزنی با دستگاه‌های مختلف صورت پذیرد تا صدای جامعه ی داروسازی با قدرتی بیشتر طنین‌انداز شود.
/انتهای پیام/
ماشاالله به آقای دکتر محمدی عزیزجوان دغدغه مند و فوق العاده آگاه و دقیق
ضمنا قلمی مسلط ورسای دارید
کااااش این مملکت قدردان داشته های ارزشمند واندیشمندش بووود