در آستانه روز داروساز/۳
یادداشت ویژه‌ی دکتر ژانت سلیمانی: امسال با وضعیتی روبه‌رو هستیم که می‌توان گفت در هیچ دوره‌ای از تاریخ داروسازی کشورمان رخ نداده است.
این رورها نه فقط بیمار ناتوان از تامین و خرید دارو است، بلکه داروساز نیز توان خرید دارو از شرکت‌های دارویی را ندارد.
ناتوانی که نه‌تنها کسب‌وکارش را با چک‌های برگشتی و مسدود نمودن حساب‌هایش به ورشکستگی کشانده بلکه وظیفه حرفه‌ای‌اش در قبال بیمار که تامین داروهای مورد نیاز اوست به‌دلیل بحران نقدینگی با چالش جدی مواجه نموده است.
بله! بحران نقدینگی که به‌دلیل عدم پایبندی دولت (بیمه‌ها و سازمان هدفمندی یارانه‌ها) به‌وجود امده است.
آنچه این مصیبت را ناگوارتر می‌نماید این‌ست‌که همواره مسئولان بر اثرات نامطلوب تحریم‌های ظالمانه بر تامین دارو و به‌خطر افتادن جان بیمار و سلامت جامعه تاکید دارند، حال خود در مقام مسئولیتی که در قبال سلامت جامعه دارند با ماه‌ها تاخیر در پرداخت مطالبات داروخانه‌ها، عملا موجب خالی شدن قفسه داروخانه‌ها و محرومیت بیمار از دارو شده‌اند!
به‌زعم منِ داروساز روز ۵ شهریور امسال؛ آن‌هم در این شرایط نامطمئن؛ به‌ویژه گرفتن «مراسم نکوداشت برای داروساز»، دیگر محلی از اعراب ندارد. به‌ویژه وقتی که آینده و امید، تا این حد از مجموعه‌های دارویی ما، دور شده است.
تورم افسارگسیخته، طرح دارویار شکست‌خورده، سهم ارز از جیب‌ها خالی شده، بیمار نگران و دارو؛ اگر موجود باشد؛ گران و…؛ دیگر چه حالی؟ چه نکوداشتی!؟
در برابر این‌همه تورم موضوع و بی‌توجهی‌ها، دیگر کورسویی از امید هم نمی‌تابد تا…
/انتهای پیام/