چهرهی ماه: دکتر فرید باقری
بعد از وقفهای که جنگ در کارمان انداخت، حالا باری دیگر فرصت یافتهایم تا چهرهی ماه فنسالاران را در اردیبهشت ماه ۱۴۰۵ معرفی کنیم؛ و او کسی نیست جز دکتر فرید باقری، مدیرعامل حال حاضر شرکت کارخانجات داروپخش.
بازگشت به گذشته:
از اهمیت «داروپخش» در صنعت داروسازی ایران (و در طول عمر نزدیک به ۱۰ ساله فنسالاران)، همین بس که در ۱۱۶۵ پست، این عنوان در شبکهها و پلتفرم رسانهای فنسالاران تکرار شده است؛ و خب، داروپخش بهقول خودِ دکتر باقری، میتواند در مقام شرکتی بزرگ و معروف همچون «دکتر ردی» در ایران مقابله شود، از بس که ویژگیهایی منحصربهفرد دارد. طبعا بحث آن در این منبع نگنجد.
آن روزها یکبار که با دکتر «مرتضی نیلفروشان» گفتوگو کرده بودیم (او نخستین مدیر و سرپرست داروپخش در آغاز دوباره داروپخش در تاریخ جدید بود)، در اهمیت و شناخت این مجموعه به ما گفته بود:
شرکت داروپخش از سال ۱۳۳۴ شروع به فعالیت کرد، ولی سال ۱۳۴۱ بود که اولین تولیدش را به بازار ارائه داد؛ یعنی چیزی حدود 64 سال قدمت تولیدکنندگی دارو دارد، و اما 71 سال هم از سال تاسیساش میگذرد…
این شرکت ابتدا وابسته به سازمان شاهنشاهی خدمات اجتماعی بود و از همان اول هم بهعنوان یک بنگاه «خیریه» فعالیت میکرد. مجموعه داروپخش، فضاهایی متفاوت را شامل میشد: شش بیمارستان از جمله بیمارستان شهدای تجریش و ۵ بیمارستان در شهرستانها، ۱۳۴ درمانگاه، مجموعه و بنگاه بلیت بختآزمایی که هر هفته در روزهای چهارشنبه برنامه داشت (و معروف بود به چهارشنبه خوشبختی) و مجموعۀ «چاپ افست» و یک سری مجموعه صنعتی آموزشی برای بچهها و…؛ همه اینها در ذیل داروپخش تعریف میشدند، به عبارت دیگر، مدلی از «هلدینگ» بود که عنوانش بعد از انقلاب طرح شد و توسط مدیران جدید داروپخش جا افتاد.
جالب آنکه داروپخش، یک مرکز تحقیقاتی هم داشت، (که بعدها تبدیل شد به یک شرکت مجزا، که همین شرکت تحقیقاتی/ مهندسی توفیقدارو، همسایه دیوار به دیوارشان است و در جنگ ۴۰ روزه تخریب شد!) و…
از همان روزگاران، مدیران داروپخش هم از اشخاص نامور و موثر صنعت انتخاب میشدند، مثل همین دکتر نیلفروشان، دکتر محمود نجفیعرب، دکتر مرتضی آذرنوش و…؛ اساسا یکی از دلایل ما برای اطلاق چهره ماه، دقیقا برمیگردد به همین موضوع، که کسی که مدیرعامل مجموعهای بزرگ مثل داروپخش میشود، در حد تصدی وزارت و یا ریاست سازمان غذاودارو توان دانشی و مدیریتی و مطرحشدن دارد، مثلا مثل دکتر مهدی پیرصالحی که همین الان رئیس سازمان است و مدیرعامل اسبق همین کارخانجات بوده است.
بازگشت به حال:
نام دکتر فرید باقری (بهرغم چهرهای جوان در صنعت دارو) هم از آنجایی بر سر زبانها افتاد که در فاصله نیم دهه اخیر، توانست راه سنگلاخی مدیران قبلتر را هموار؛ و شرکتی را که در دوره سه ساله قبلی، مانند کشتی به گل نشسته شده بود، دوباره راهبری و سکانداری کند و پیشران اتفاقات خوب و مفید باشد.
رکوردهای کارخانجات داروپخش؛ بعد از افتان و خیزان دو دورهی مدیریتی قبلیها؛ و در طول سال ۱۴۰۴ رخ داد و حداقل سه سالی بود که هر روز خبرهایی نومیدکننده از آنجا بیرون میآمد و… بگذریم!
امتداد دادن این رکوردها به امسال و دست یافتن به ارقام جدیدتر (فروش قریب به 2 هزار میلیاردی)؛ که در تاریخ آن سابقه ندارد؛ برگی دیگر از سندهای این متن است. بله البته! میدانیم که تغییرات نرخ ارز و افزایش قیمت دارو و چه و چه و چه هم بوده، اما موضوع فراتر از ترسیم فضای جاری، به آمار تولید و تغییر آمبیناس مدیریتی و رضایتمندی خود داروپخشیها و ذینفعانشان هم برمیگردد که محصول این دوران است.
دکتر باقری کیست!؟
جوان فعال و موفقی که روزی روزگاری دبیری انجمن داروسازان لرستان را برعهده داشت، مدرک دکترای تخصصی داروسازی صنعتی (فارماسیوتیکس) خود را از دانشگاه علوم پزشکی جندیشاپور اهواز دریافت کرده، و در مقطعی دیگر از تحصیل خود به انگلستان رفته و با مدرک MBA از دانشگاه Kent بازگشته است. خودش میگوید: “دورهای فوقالعاده، و البته MBA واقعی بود (اهل کنایه و شوخی هم هست!) خیلی یاد گرفتم، و بعد هم به ایرانیبودن و صنعتمان هم افتخار کردم، داروسازان ایرانی چیزی از آنور آبیها کم ندارند.”
میتوان گفت؛ بهرغم کوتاهی حضورش در صنعت، کارنامهای نسبتا موفق داشته است، زمانی مدیرکل داروهای طبیعی، سنتی و مکمل سازمان غذاودارو بوده، در هیئت علمی دانشگاه علوم پزشکی لرستان عضویت داشته، و همچنین مدیرعاملی شرکت داروسازی اکسیر را از سر گذرانده و هماینک مدیرعامل یکی از بزرگترین و ایبسا مهمترین کارخانهی داروسازیهای غیرخصوصی ایران، یعنی کارخانجات داروپخش است.
تازه! خیلی هم به اهالی رسانه خرده میگیرد، میگوید: «چرا صنعت داروسازی را نقد نمیکنید!؟ شما باید همه مدیران و سیاستگذاریها را به چالش بکشید، اگر واقعا این صنعت را دوست دارید.»
آنچه ما میخواستیم
باقری، اما برای ما اهالی رسانه، از آنجایی دکتر باقری، چهره ماه میشود که در قریب به همین یک سالی که در سمت مدیرعاملی داروپخش بوده، و دستاورد هم کم نداشته؛ اما از «من» عبور کرده و به «ما» رسیده است؛ برای ما، این مهمترین دستاورد در نظام مدیریتی و بورکراتیک ایران است.
ما خوشحالیم که باقری مانند خیلی از مدیرانعامل، الکی قیافه نمیگیرد و بیخودی همه چیز را هم بهنام خودش نمیزند؛ او به ما میگوید: «ما انجام دادیم، همهی این ۱۴۰۰ نفری که اینجا مشغولاند، همه با هم موفق شدیم که تصویر داروپخش را عوض کنیم.» و این نهتنها یک راهبرد درست و دقیق، که میتواند به تاباندن نور بر نیمه تاریک مدیریتی جاری و ساری تلقی شود.
دکتر باقری نسبت به مدیران صنعت دارو؛ که ذاتاً درگیر نوعی محافظهکاری آزارندهاند؛ خیلی خیلی کمتر محافظهکار است و این واقعا برگ برنده اوست. اشاره ما به این موضوع دقیقا اشاره به این بیماری مزمن است، صنعتی داریم که توقعاتش از بیرون خیلی زیاد است و از درون بسیار سفت و رسمی و خشک است و هیچ قدمی -رسما هیچ قدمی- برای بهبود تصویر خود و یا ایجاد دیوار شیشهای و شفاف برنمیدارد!
چرا چهره ماه شد؟
کشور در یک سال گذشته، منهای التهابات اجتماعی، دو جنگ سخت و خساراتی هنگفت را از سر گذرانده، لطماتِ وارده به مجموعههایی مانند داروپخش قابل اندازهگیری نیست، خسارت مدیریتهای تزریقی، بازی با روح و روان متخصصان و فنسالاران، ایجاد زمینه برای فراری دادن نخبهها، و… آخر چطوری اندازهگیری شود!؟ گاهی هم جنگ علنی است و مثل شرکت “توفیقدارو” رسما و عینا همه چیز در فیزیک تخریب میشود، اما در این یک سال؛ بهرغم تمامی دردها و رنجهای گفتنی و ناگفتنی؛ داروپخش قامت خود را راست کرد و استوار دیده شد، در کنار همه آسیبهایی که متحمل شده بود.
این تصویر، قطعا مدیون شیوه مدیریتی و تصمیمسازی مدیریت ارشد و همراهی سایر مدیرانش است. نیروهای نظارتی احتمالا حتی بیشتر، شرکتهایی چون داروپخش را زیر نظر میگیرند، آنهمه اعتصاب کارگری و مسائلی که وجود داشت، در این سال دیگر دیده نشد، «شیوه» کار خودش را کرد، روی گشاده برتر از بد اخمیها وارد عمل شد و کارخانجات داروپخش، اگر کارستان نکرد، اقلا رو به راه شد؛ و این هیچ کم نیست.
آمار چه میگویند
افزایش ۶۰ درصدی تولید عددی.
جامپ به عدد ۱۴۰ میلیون عدد خط تولید آمپول؛ در بدترین سال دارویی کشور؛ داروپخش از ۷۷ میلیون عدد به تولید بیش از ۱۴۰ میلیون عدد رسید.
بعدی، رشد ۲۵ درصدی تولید سرم بود.
رکورد بعدی افزایش حدود ۶۰ درصدی در تمامی خطوط تولید شرکت بود.
۳ برابر شدن حجم فروش به شرکتهای پخش و ۵.۵ برابری شدن سود؛ باز هم یک جامپ دیگر بود؛ از ۵۰۰ میلیارد تومان به حدود ۲۶۰۰ میلیارد تومان.
پربازدهترین شرکت بورسی دارویی ایران در سال فاجعهبار بورس بود.
تسویه بدهی ۴ همت از گذشته. باقری معتقد است: “کارخانجات میراث است، نباید بدهی تلنبارشده چهره آن را خراب کند…”
رسیدن به تراز مثبت بعد از چهار سال.
کار خوب: آمار فروششان به داروخانهها از طریق پخشکنندهها، بیشتر از فروش مستقیم به پخشکنندهها بود، در دفعات رتبه اول فروش شدند، چون بازار را رصد میکردند.
راه یافتن تولیدات به سبد داروخانهها؛ نه بر خلاف بقیه، که در مراکز پخش، دپوهای چند ماهه داشتند! مطالعه نیازهای بازار، بازرگانی موفق و معاونت مالی فوق موفق و تصمیمساز و…؛ شما بیفزائید؛ اصلاحات بنیادین اقتصادی.
و نهایتا؛ رضایت پرسنلی در بالاترین حد. میگوید: “آماری از ما بیرون نرفت، قبل از آنکه پرسنل داروپخش مزد زحماتشان را گرفتند. آنها را باید در همه حواس خوب شرکت سهیم کرد.
مصاحبه ما با دکتر فرید باقری؛ فنسالار و چهره ماه اردیبهشت را؛ در شماره بعد خواهید خواند.
/انتهای پیام/