در تطبیق و قیاس/
یادداشت دکتر حبیب‌الله افشنگ: در حالی که شرکت‌های بزرگ داروسازی اروپا دغدغه‌ی عقب‌ماندن در رقابت جهانی «تحقیق و توسعه (R&D)»، جذب سرمایه‌گذاری برای بیوتکنولوژی و تسریع کارآزمایی‌های بالینی را دارند، صنعت دارویی ما، درگیر اولیه‌ترین چالش‌های زیست‌بوم تولید است!
دغدغه‌ی امروز تولیدکننده‌ی ایرانی نه شتاب در نوآوری، بلکه گریز از مچاله‌شدن در بحران حاد نقدینگی، دوره وصول مطالبات فرسایشی (که گاه از مرز ۴۰۰ روز هم گذشته و زنجیره تأمین را تا آستانه ورشکستگی پیش برده) و فرسودگی نگران‌کننده‌ی خطوط تولید (آن‌هم بدون امکان اورهال و بازسازی GMP) است.
شما سرکوب دستوری قیمت‌ها را در شرایط تورم بالای ۵۰ درصد، ناترازی شدید در تخصیص و تأمین به‌موقع ارز برای مواد مؤثره دارویی (API) و رسوب طولانی‌مدت اقلام در گمرکات را هم به این‌ها بیافزایید!
این ماجراها (بعلاوه تنگ‌نظری‌ها و رشدنیافتگی بخشی دیگر از لایه‌ها) عملاً صنعت ما را به چالش و حاشیه‌ها کشانده و چنان اصل ماجرا را تحلیل برده که کمتر رمقی برای اندیشه و توسعه باقی گذاشته است.
صنعت داروی ایران امروز روز باید به فکر فتح بازارهای صادراتی می‌بود و هم‌پایی با دانش روز، اما حالا فقط و فقط درگیر روزمرگیِ‌های فرساینده است.
این شکاف‌ها را جدی بگیریم. از کسانی‌که هشدار می‌دهند، نباید هراسید، از کسانی که خواب‌مان می‌کنند باید ترسید!
هراس در فناوری است که فاصله‌ی نجومی‌اش با جهان هر دم افزایش می‌یابد.
هراس در سیاست‌گذاری‌های کلان ارزی، بیمه‌ای و اقتصادی کشور است که هر دم فاصله صنعت ما را با رقبا بیشتر و بیشتر می‌کند. هراس در…
/انتهای پیام/