سقوط از قطار فناوری‌های نوین دارویی/
حبیب‌الله افشنگ: درست در روزهایی که صنعت داروسازی کشور با کمبود نقدینگی، بحران تخصیص ارز برای مواد اولیه، ناترازی قیمت‌گذاری دستوری و معوقات سنگین بیمه‌ها دست‌وپنجه نرم می‌کند، شاهد بدعتی خطرناک و حیرت‌آور در نظام سلامت هستیم:
منع سازمان غذا و دارو از برخورد و نظارت ساختاری بر فعالیت پلتفرم‌های فروش اینترنتی دارو!
دقیقا وقتی که نهاد رگولاتور تخصصی باید با دقتی میکروسکوپی اصالت، زنجیره سرد و سلامت هر ویال و قرص را رصد کند، دستِ ناظر فنی را می‌بندند تا بازار خاکستری پلتفرم‌های سرمایه‌محور، سلامت مردم را مثل یک کالا در دکان مجازی به حراج بگذارد!
کالاانگاری دارو؛ بدعت و سوداگری
دارو «کالای سوپرمارکتی» نیست که با یک الگوریتم فروش و پیک موتوری جابه‌جا شود. دارو حامل سلامت و حیات بیمار است. ورود پلتفرم‌های فاقد مسئولیت فنی به حوزه فروش و تحویل دارو یعنی:
شکسته‌شدن زنجیره سرد داروها در صندوق عقب موتورها در گرمای تابستان و سرمای زمستان
نابودشدن نظارت بر اصالت فرآورده و بازشدن شاهراه ورود داروهای تاریخ‌گذشته، قاچاق، تقلبی و سقط جنین به خانه‌های مردم
حذف نظارت و مشاوره تخصصی داروساز به‌عنوان آخرین سد دفاعی در برابر خطاهای نسخه‌نویسی، تداخلات کشنده دارویی و سوءمصرف
هدایت ناعادلانه و انحصاری نسخه‌ها به سمت داروخانه‌های خاص یا تاریک‌خانه‌های تأمین دارو با حاشیه‌سودهای نامتعارف
سلب اختیار یا محدودسازی سازمان غذاودارو در برخورد با این انحصارطلبی دیجیتال، چیزی جز رسمیت‌بخشیدن به ناصرخسروی آنلاین و قربانی‌کردن امنیت دارویی در پای منافع کارتل‌های تجاری نیست.
فرسایش صنعت در باتلاق حواشی؛ چطور از غافله داروهای نوین جا می‌مانیم؟
وقتی تمام توان، زمان و تمرکز سیاست‌گذاران، تشکل‌های داروسازی، سندیکاها و تولیدکنندگان صرف جنگیدن با تصمیمات خلق‌الساعه، بخشنامه‌های رانتی، دعواهای فرسایشی بر سر پلتفرم‌های غیرمجاز و دفاع از بدیهی‌ترین اصول داروسازی بالینی می‌شود، طبیعی است که فرصت، انگیزه و سرمایه‌ای برای پرداختن به افق‌های آینده و فناوری‌های نوین دارویی باقی نمی‌ماند.
دنیای داروسازی امروز با شتاب سرسام‌آور به سمت تولید داروهای نوین زیستی
(Biotech)،
آنتی‌بادی‌های مونوکلونال هدفمند، ژن‌درمانی، داروهای شخصی‌سازی‌شده
(Personalized Medicine)
و سامانه‌های نوین دارورسانی حرکت می‌کند؛ حوزه‌هایی که نیازمند میلیاردها تومان سرمایه‌گذاری در تحقیق و توسعه و آرامش رگولاتوری است. اما صنعت داروی ما کجاست؟ درگیر توجیه قیمت استامینوفن، کمبود شربت آنتی‌بیوتیک، دوندگی برای چند سنت ارز، و مقابله با لابی پلتفرم‌هایی که می‌خواهند بدون کمترین مسئولیت حقوقی و فنی، نبض بازار دارو را به دست بگیرند!
تاوان اقتصادی و درمانی: وقتی سلامت و بودجه با هم سقوط می‌کنند
این درگیری‌های فرساینده و غفلت از تولید داروهای نوین های‌تک، دو ضربه سهمگین هم‌زمان به کشور وارد می‌کند:
اول.ضربه به سلامت بیمار
بیمار سرطانی، بیمار ام‌اس و بیمار نادر ما ناچار می‌شود برای دریافت پیشرفته‌ترین داروهای خط درمان، به داروهای وارداتی با قیمت‌های نجومی، بازار سیاه غیررسمی یا درمان‌های قدیمی‌تر و کم‌اثرتر با عوارض جانبی سنگین تن دهد.
دوم. ضربه سنگین به اقتصاد سلامت و خزانه کشور
کشوری که می‌توانست با حمایت از صنعت بومی، داروهای پیشرفته بیولوژیک را در داخل با یک‌دهم قیمت جهانی تولید و حتی صادر کند، حالا باید برای واردات اضطراری یا بستری‌های مکرر ناشی از شکست درمان و عوارض داروهای قاچاق/فاسد پلتفرمی، صدها میلیون دلار ارز و هزینه‌های بستری گزاف را از جیب خالی بیمار بپردازد.
کلام آخر: داروسازی از تجارت‌خانه جدا است
سلامت مردم محل آزمون‌وخطای تجاری و بازی‌های رانتیِ پلتفرم‌های بی‌مسئولیت نیست. اگر اختیارات حاکمیتی سازمان غذاودارو تضعیف شود و داروساز از هویت علمی و نظارتی خود تهی گردد، پایان این مسیر روشن است: سقوط کیفیت درمان، تاراج جیب بیمار، و صنعتی بدهکار و عقب‌مانده از علم روز .جهان
موتور داروسازی کشور را بیش از این در دست‌انداز منافع دلالان مدرن خاموش نکنید؛ زنجیره درمان توانِ باج دادن به سوداگران فضای مجازی را ندارد.
/انتهای پیام/