فن‌سالاران/
صنعت دارو در ماه‌های اخیر با فشارهای ارزی، مشکلات نقدینگی، افزایش هزینه‌های تولید و اختلال در حمل‌ونقل مواجه بوده است. در چنین شرایطی، اگر قیمت مصوب دارو با هزینه واقعی تولید تناسب نداشته باشد، ادامه تولید برخی اقلام می‌تواند به فعالیتی زیان‌ده تبدیل شود.
کمبود دارو فقط یک واژه در گزارش‌های رسمی نیست
تولیدکننده‌ای که باید مواد اولیه، بسته‌بندی، انرژی، دستمزد، حمل‌ونقل و سایر هزینه‌های تولید را تامین کند و محصولی را به بازار برساند و با فشارهای ارزی، مشکلات نقدینگی، افزایش هزینه‌های تولید و اختلال در حمل‌ونقل مواجه است، فعالیتی زیان‌ده تبدیل شود. در این وضعیت، شرکت‌ها ممکن است برای کاهش زیان ناچار به کاهش ظرفیت یا توقف تولید برخی داروها از جمله داروهای حیاتی همچون انسولین شوند؛ تصمیمی که می‌تواند دسترسی بیماران به دارو و حتی، به واسطه کمبود، امنیت جانی و روانی جامعه را تحت‌الشعاع قرار دهد.
البته کمبود دارو به یک عامل محدود نمی‌شود و مشکلات تامین ارز، نقدینگی، تولید و توزیع نیز در آن نقش دارند. بااین‌حال، قیمت‌گذاری نامتناسب با هزینه‌های واقعی می‌تواند فشار بر تولید را افزایش دهد.
از سوی دیگر، افزایش ارزش بازار دارو نیز لزوما به معنای افزایش سود شرکت‌ها نیست؛ زیرا بخشی از آن ناشی از تورم و رشد هزینه‌های جایگزینی است.
حمایت از بیماران و حفظ پایداری تولید دارو، دو هدف مکمل در سیاست‌گذاری دارویی هستند. دستیابی به این اهداف مستلزم آن است که ضمن کنترل هزینه‌های پرداختی بیماران، شرایط اقتصادی لازم برای تداوم تولید و عرضه پایدار دارو نیز فراهم شود.
/انتهای پیام/