سال ۲۰۲۴، داروسازی ایلای‌لی‌لی، از زبان سینما برای انتقال پیامی حساس و اثرگذار درباره چاقی و سلامت استفاده کرده بود.
لی‌لی دو فیلم کوتاه با نام‌های «شب بزرگ» و «شرم» ساخت که متمرکز بر انگ اجتماعی مرتبط با چاقی و اضافه‌وزن بودند.
«شب بزرگ» به استفاده خارج از دستور داروهای کاهش وزن توسط سلبریتی‌های هالیوود می‌پرداخت؛ «شرم» هم نگاهی عمیق‌تر به فشارهای روانی و انگ اجتماعی داشت.
پیام چه بود؟
سلامت فقط درباره وزنی که از دست می‌دهیم نیست، بلکه درباره همه چیزهایی است که بدن می‌تواند به‌‌دست بیاورد.
لی‌لی حالا دوباره باز هم یک فیلم کوتاه ساخته‌است: «تمرکز من».
«تمرکز من» در یک نمای بسته و مداوم، (ویدئوآرت) تنها بر چهره یک فرد متمرکز می‌ماند؛ و مخاطب را به درون تجربه‌ای شخصی، صادقانه و تأمل‌برانگیز از زیست با چاقی می‌برد.
ایلای‌لی‌لی با این رویکرد سینمایی هوشمندانه خود می‌کوشد بحث چاقی را از سطح اعداد و وزن، به حوزه انسان، تجربه و کرامت فردی منتقل کند؛ جایی که سلامت، فراتر از ظاهر، معنا پیدا می‌کند.
/انتهای پیام/