بیماران خودایمن ایران، هر روز با اضطراب و دلهره به دنبال اینفلیکسیمب میگردند؛ دارویی حیاتی که نبود آن میتواند زندگی و سلامت آنان را به خطر بیندازد.
اینفلیکسیمب یک داروی بیولوژیکی است؛ دارویی که میتواند مرهم بیماران مبتلا به بیماری خودایمنی کرون باشد؛ بیماریای التهابی که مادامالعمر همراه بیمار باقی میماند.
نکته قابل توجه این است که استفاده از این دارو همراه با آنالوگهای پورین (آزاتیوپرین یا مرکاپتوپورین-۶) احتمالا پس از ۲۴ تا ۲۶ هفته درمان، اثر بهبودی بیشتری نسبت به مصرف تنها آنالوگهای پورین دارد و میتواند در کاهش علائم بیماری نیز مؤثرتر عمل کند.
این دو روش درمان از نظر عوارض جانبی تقریبا مشابه یکدیگرند. با این حال، همین داروی حیاتی در دسترس بیماران قرار ندارد و کمبود آن، بیماران خودایمنی را به جلوی ساختمان سازمان غذاودارو کشاند. وضعیت بغرنجتر میشود وقتی بدانیم چند هزار نفر در ایران به این دارو نیاز دارند و نبود آن، به معنای مختل شدن زندگی هزاران نفر است.
/فرارو
/انتهای پیام/
